This isn't a fucking apologize. Yersen.

nefret etmek ne garip bir acizlik. insan aslında hep kendinden soğuyor sonunda.
kursaktaki düğüm mideye inse de, yine aynı mide bulanıyor sonuçta.
boşvermişliği ya da vurdumduymazlığı, duygularının önüne geçmiş insanlar var.
kimse için yoksalar da, kendileri için varlar. çok özendiğim.

nefrete bulandığımı anladığım anda yeni bir kitaba başlıyorum. yarım kalmış kitaplar rafta beni çağırıyorlar. Şerefsiz. Şerefsizim ben. Yani, benden nefret edenler de var. nefret etmekten gocunduğum kadar nefret edilmekten gocunmuyorum. Bildiğin şerefsizim ben.

Dinle:Archive-Fuck You

Kulağın çınlıyor, duydum.

Özlemek ayıp. Düşünüp ah etmek de. Ama kağıt kesikleri ayıp değil. Hiç. Bence en ayıbı söyleyememek.

Holiday is Good.

Tatiller iyidir.

Express

Ne yazacaktım? Ama daha çok okuyacaktım ben, başkalarının cümlelerinden kendime dal-budak yapacaktım. Kaldırım taşları fazla mı aralık? Cümlelerle dolduracaktım ki dünya, ayağı takılıp üzerime düşmesin. Bir kaç yazar bulacaktım kendime, çok sevilmemiş, ele göze gelmemiş, dillendirilmemiş bir kaç yazar ve ben. Gezecektik kaldırımlara bata çıka. Hangi şehir olduğu farketmez. Hepsinin içinden trenler geçiyor nasılsa. Hepsi gelmeye hele de gitmeye pek niyetli nasılsa.

Okuyacaktım ben. Belki o trenlerin birinde Tezer'in yüzüne rastlayacaktım. Çünkü Tezer'in sadece Pavese'si, Kafka'sı, Atay'ı ve trenleri vardı. En yakın dostlarım romanların kahramanları gerisindeki yazarlar mı olmalıydı.

Summer's Gone

Noktalı virgülle başlamak isterdim, hani arkası gelicekmiş, gelirmiş gibi.

Black.

Benim adıma şimdi, o kızıl saçlı güzelleri unutamayanlar uzansın çimenlere. Hiç birimizin baş harf olmayı beceremediği bu hayatta, ayrılık ve aşk aynı baş harfleri paylaşıyor nasılsa. Ama çimenlerin bir suç işlemiş olması gerek. Yoksa onları nasıl bu kadar çok özleyebilirim. Dün akşamki o siyah kedi napıyor acaba? "Ölür o, yemek bulamaz. Sokakta yaşayamaz." demişti. Ölürse, bu katili olduğum kendim dışında ikinci nefes alan olacak. Oysa söyleyemiyorum diye ihtiyacım yok değil. Niye böyle'leri bırakalım. Niye böyle'ler havada asılı baloncuklar olarak kalsınlar, bu akşam patlatmayalım. Çok vakit kaybettik. Hala kaybediyoruz. Kaybetmeyi kedinin kuyruğuna düğümleyecektim. Ama arkamdan öyle bir baktı ki, neyi kaybettiğimi unuttum. Boğazım en çok susarken acıyor. Sıcak bir tek kişilik çay içiyorum. Sonra. İçim çay, dışım ziyan.

adını bilmediğim binlercesi. hala güzelsiniz. http://letmeask.tumblr.com/post/4637207132/vallaburcumbaygut-onu-kalbime-hayal-b-rakm-s#notes

Üstü Kalsın.

Yürüyorduk. Hayyami'yi biraz önce geçmiştik, yolun karşısında Güzel Sanatlar Fakültesi uzanmış, sadeliğine içinden küfrediyordu. Bir gece öncesinde sahnede salınan lezbiyenleri ıskalamamıştık. Kesişim kümemizden sahneye melodiler üflüyorduk. Terlemenin ertesi günündeydik. Sessizdi gün. Gün sarıydı. Esiyordu ama savurmuyordu, yapışmıyordu da. Esmenin en güzel haliydi. Eteklerim uçuşuyordu. Eteğimdeki dantel burnunun ucuna konduğunda, birden durdun. İleriyi gösteren parmağının ucunda bütün kalbimi, bütün çocukluğumu, bütün lekelerinden arınmış geçmişimi tutan bir afiş vardı. Otobüs durağıydı. Ne otobüs vardı, ne de bekleyeni. Şinasi'de Cemal bizi bekliyordu. Cemal ölmüştü, Üstü bize Kalmıştı.

Cemal şakıyordu sahnede. Yalnızlığı soruyorlar. Yalnızlık bir ovanın düz olması gibi bir şey. Ellerim terliyordu. Ellerimi kimse senin kadar değerlendiremez. Yanlızlığımla aramda artık sen vardın. Emindim. Ölmeye en uzak ama en istekli olduğum vakitteydim. Ölsem ne anlamlı olurdu. Ölsem tam şehit olurdum. Ömürlere bedel bir ibadet biçimi olurdu ölümüm. Hiç kanamazdım. Bütün şehir temizlenirdi. Bütün Cemallerle Süreyalar evlenirdi.

The Lox'taydık. Ben Güneş'i seçmiştim, sen Aycan'ı. Ben salınan bir arka vokaldim, sen baterist. Sen vurdukça ben inliyordum, şarkı diyip bizi söylüyorlardı. Ayrılacağımız yere geç kalmamak için taksi arıyorduk sokaklarda. Ayrılmaya acele ettiriliyorduk. Cemal arkadan gülüyordu. Cemal'in bir dizesine başrol yakalıyordum kendimi. İçinden tren garları geçen kadınlar.