Never mind my name.

Işıkların hep aynı saatte kapanmasından anlıyorum yeni bir çağın başladığını. Perdeler hep aynı saatte açılıyor, gün hep aynı rutinlerle başlıyor. Hep aynı rutinleri müjdeleyen yepyeni bir çağ başlıyor. Rahatın çağı. "Hoşgeldin"lerin "Güle Güle"lerin çağı. En büyük telaşın evde yemek olmaması ve benzeri. İnsanın hep istediği şeye ayağının takılması.

Bu akşam eve gitmeden bir Kızılay'a uğrayayım, bir kaç film alayım. Rüzgarın şeker pembesi estiği ayın arifesinin tadını çıkarayım yarım saat kadar. Bu akşam hiç pişirmediğim bir yemeği pişireyim. İlk kez bu akşam "Yarın sabah erken kalkmalıyım" telaşına düşmeyeyim. Saatin kaç olduğunu bilmeden uyuyakalayım bu akşam. Yeni çağın şerefine bir miktar ağlayayım bu akşam. Bu akşam yönetmenden bu şarkıyı isteyeyim:

.

Ve bir gün, bütün bu zorla anlamlandırdıklarımdan sıyrılıp, gerçekten anlamlı bir şeylerden bahsedeceğim. (Ama kime göre anlamlı? Bak şimdiden kafam karıştı allaaam:((() Söz vermiyorum ama. Hadi eyvallah.

Girls

Geçtiğimiz Cumartesi evimize internetin geri dönüş yapmasıyla birlikte sevdiğim blogger'ların iştahla bahsettiği Girls'ü indirdim. Başına bir oturdum bir daha kalkamadım. En son Cafe Prince (2007 Kore yapımı) beni bu kadar etkilemişti sanırım. Bildiğimiz şehir hayatını ve cinselliği anlatan diğer dizilerden çok farklıymış falan, ben orasını pek bilemiyorum çünkü daha önce bu klasmanda herhangi bir diziyi takip etmemiştim. Ama Girls kızlarının hayata karşı tatminsizlikleri beni ekran başında inanılmaz tatmin ediyor. Çok eğleniyorum. Hannah'ın takıntıları olsun, Marnie'nin arayışlarında kaybolması olsun (ne aradığını bildiğinden de pek emin değilim. Aslında en gıcık olduğum karakter bu olabilir. Hatta evet kesinlikle Marnie'den hiç hoşlanmıyorum), Jessa'nın kafasının güzelliği olsun, Shoshanna'nın adı ve über hızlı konuşması olsun bayılıyorum. Ama benim bu dizide çıktığı sahnelerde pür dikkat olduğum tek bir isim var. ADAM. ADAM SACKLER. Başlangıçta bildiğimiz oblomovla moron arasında bir tip gibi görünürken birden Hannah'la olan ilişkisine isim koyduktan sonra bütün karakterlerden daha samimi birine dönüşüvermesi beni çok etkiledi. 1. sezon (sanırım) 7. bölüm Adam yüzünden en sevdiğim bölüm oldu. Spoiler vermek istedim ama konuşmayı hatırlayamadığım için veremedim, ama 1. sezon 7. bölümün sonunu izlerken beni hatırlayın:p

İkinci sezonda Hannah'ın bir anda bambaşka bir insan olarak karşımıza çıkması (hayır zayıflamamış, davranış şekli değişmiş) beni biraz dumur etti. Sanki ağzımın tadı bozulmuş gibi hissettim ama her bölüme duyduğum merakta bir azalma yok. Ayrıca hala Adamcıyım. Hannah Adam'a acımasızca davrandıkça resmen benim kalbim kırılıyor. (Bu arada çok mu spoiler veriyorum?) Neyse işte, dizi beni kendine çok değişik bir duygusal bağ ile bağladı. Hiç bahsedilmeyen mesajlar farkediyorum mesela arada. Sanki o mesajı bir tek ben anlamışım gibi kendimi özel hissediyorum falan. Ne saçma ama çok eğlenceli.

İkinci sezonla birlikte Lena Dunham (dizinin baş karakteri, yönetmeni, senaristi vb.) bazı bölümlerin hikayesini başkalarına yazdırmaya başladı ki bu hemen farkediliyor. Yönetmenlik koltuğunu da bir başkasına devretti ama bu bence çok büyük bir fark göstermedi. Lena'dan ricam, her bölümün hikayesini kendisi yazmaya devam etsin. Öylesi çok daha güzel.

Burdan Lena Dunham'ı kendine güvenen yerlerinden öpüyorum.

Giderli Şarkılar by DJ Nane Betty

Bolca tepinmeli şarkılarım da oldu: The Black Heart Procession- It's A Crime I Never Told About the Diamonds in Your Eyes

Racon kesmeli şarkılarım da oldu: Cake- Short Skirt Long Jacket

Bütün özlemlerimi önümde su gibi dalgalandıran şarkılarım da oldu: Yann Tiersen & Elizabeth Fraser- Mary

Bisikletimin pedalına hararet katan şarkılarım da oldu: Yann Tiersen & Elizabeth Fraser- Kala

O anı durdurmak istediğim şarkılarım oldu: Devotchka- Till the End of Time

Sonsuza dek kalabileceğim anlarımın şarkıları oldu: Nouvella Vogue- In Manner of Speaking

Ama hiç biri bir bu değil:



Cliché

İnişler-çıkışlar, yerin dibine girip ordan arşa fırlayışlar, gömüldüğü yerden daha yeşil başlayışlar... Bana her daim yaşanası geldi bunlar. Ama 2012 sağolsun başımı hiç eğmedi. 2012'de yaşadığım her sıkıntının bir mazisi olduğu için faturayı ona kesmiyorum. Olacağı varmış napalım. Ama kusursuz mutluluk cümleleri de çok yavşak geliyor, itiraf etmeliyim. "ooo la la la hayat bize güzel. yiyoz içiyoz geziyoz. her şeyimiz ne kadar mükemmel o lalalalal. hayatım cebine kusabilir miyim?!+%&/" Ama işte Instagram denilen şukelatalı lanete bulaştığımdan beri o cimcimeler alemine daldım. Çıkamıyorum. ÇOK GÜZEL YAA.
2013'den beklentim, daha ayağı yere basan kararlar almak ve hayata geçirmek için ne gerekiyorsa yapmak. O güç içimde derin bir yerlerde saklanıyor, hissediyorum. Ve bolca huzur, dinginlik, sindirmişlik. Her şeyi koşmadan sakin adımlarla sindire sindire yapabilmeyi umut ediyorum. Ve unutamayacağım bir seyahate çıkmayı istiyorum. Barcelona olur, Floransa olur, tiril tiril elbiselerle yürüyebileceğim daha önce görmediğim her yer olur.

Sayın Tanrı, 2013'ün soundtracki bu olursa eğer... Teşekkürler.

Miss'in hem Özlemek hem de Kaçırmak Anlamlarına Gelmesi Durumu.

Sabahtan beridir şu blogu okuyorum. Özenmekten bir hal oldum. Ne güzel okuyor insanlar arkadaş. Bense İhsan Oktay Anar'ın Suskunlar'ını neredeyse 2 senedir gözümün önünde TAŞIYORUM. Resmen anlamamakta inat ettiğim o sadece tuvalete girdiğinde kitap okuyan insan kitlesinden olsaydım bu kitap şimdiye on kere biterdi. Boş zamanlarımı ne yapıp edip ıvır zıvır işlerle dolduruyorum ve ardından dinlenmek için oturduğumda hemen bir dizi açıyorum. Dinlenme sürem doluyor ve fakat dizi bitmiyor. Dizi bitince de uyuyayım bari diyorum.

Euphric Blog'u okudukça ofisin çekmecesinde gıcır gıcır bekleyen Mülksüzler'e kafadan dalasım geliyor. sonra da "ya ben okurken kapıdan bir Başkan/Başkan Yardımcısı girerse" diyip tırsıp blogu okumaya devam ediyorum. Baba evindeki can sıkıntısı şuanki evime kocaman bir kütüphane kazandırdı ama öylece duruyor. Son 1 senedir neredeyse HİÇ okumadım. HİÇ.

Blogda rastladığım bir alıntıyı paylaşmak istiyordum aslında. İtiraf.com gibi oldu, ne biçim oldu.

Sinek Isırıklarının Müellifi / Barış Bıçakçı

İstanbul ile Ankara karşılaştırması yaptı. İstanbul'a giden herkes dönüşte böyle bir kıyaslama getirir, lokum gibi ya da pişmaniye, saray helvası, Bolçi. "İstanbul'da insanların tek amacı İstanbul'un tadını çıkarmak gibi görünüyor. Avına dişlerini geçirmeye çalışan yırtıcı hayvanlara benziyorlar. Ankara'ya istesen bile dişlerini geçiremezsin, bir sürü üst geçit var." Metin ile birlikte bu şakaya güldüler. Kapatırken Cemil şöyle dedi: "İstanbul'da gün boyu dolaşırken dünyanın haline üzüldüm. Ankara'da insan sadece Ankara'nın haline üzülüyor."

Barış Bıçakçı uzuuuuun zamandır okumak istediğim bir yazar. "Bizim Büyük Çaresizliğimiz" filminin konusunu okuduğumda çok etkilenmiştim ama hala ne filmi izleyebildim, ne de kitabı okuyabildim. Üstteki alıntı beni Ankara'da ısınan yeerlerimden İstanbul'u özleyen yerlerimden, bütün anılarımdan, eksikliklerimden vurdu. Nedense hiç bilmiyorum. zerre fikrim yok ama bana Begüm'ü hatırlattı. Begüm'ü cidden çok ama çok özledim. Bir Ankara-İstanbul karşılaştırmasında hep aklıma Begüm geliyor. Sanırım onu İstanbul'dan koparamadığım Ankara'yı sevdiremediğim için böyle oluyor.

Yani, en kısa zamanda Barış Bıçakçı külliyatına başlayacağım ve en beğendiğim kitabını Begüm'e göndereceğim. Bu da tesellim olsun.

Kings of Convenience ft. Feist- Build up o zaman.

Past Away.

Tahammülümü yanıma almayı unutmuşum, yürürken. Büyürken. Sonra kala kala bir avuç ve hep aç kalmışım. Bozmuşum kafayı, eskiyi yeniyi hepsini karıştırmışım. Daldan dala o piti piti yapmış, hiçbirine konamamışım. Koymamış. "Olsun zaten benim de bir sürü işim vardı." demişim. Zorunluluklarımı istediklerim sanmışım.
Bir tek uyurken tahammül edebilirmişim. Artık.

"Artık" ile "Eskiden" hep ortak. Çünkü tadı kalıyor.

Vega-Tadın Kaldı.