Bunu Ben İstedim. Bana Aferin.

japonkedi bloğunu severek takip ediyorum. Kitaplar, alıntılar, biraz daha edebi ve incelikli ifadelerden hoşlananlar bakabilirler. Blog yazarının en son paylaştığı yazısında tüylerimi ürperten bir alıntı vardı. Paylaşmak istedim:

"you're the average of the 5 people you spend the most time with."


- jim rohn

Ben de herkesin vereceği ortalama bir tepki olarak durup bir durum değerlendirmesi yaptım. Sonra da şükrettim. 7 ay öncesi tam bir kabusmuş. Sığmış. Çok yazıkmış. Şimdi ile karşılaştırınca insan, çok büyük bir hükümden kurtulmuş gibi hissediyor. Affedilmiş gibi hissediyor. Şükürler olsun.

Okusun da Büyüsün Niiinnni.

2014 yılı için 60 kitap hedefi koydum kendime ancak daha ilk aylardan, özellikle Mart ayında, aylık 5 kitap olan hedefimin çok çok gerisine düştüm. Şimdi her ne kadar hızımı arttırmaya çalışsam da bahar aylarının gelişi ve gönül yaylarının gevşemesi ile ters orantılı olarak kitap okumak cazip bir aktivite olmaktan çıkıyor. Mart ayında 1 haftalık yurtdışı tatiline gidip geldik, ardından hemen bir seçim maratonuna girdik, bahar temizliğiydi derken önümüzdeki hafta da İstanbuldan gelen canımları ağırlayacağım. Bu düzensiz okuma halleri bir süre daha böyle gidecek gibi görünüyor. Olsun ben bunu kış aylarında fazlasıyla telafi ederim.

Sahilde Kafka



Haruki Murakami'nin okuduğum ikinci kitabıdır. Mekan dünya ancak konu oldukça spiritüel. Keyif alarak okudum ama okudum bitti işte diyorum ardından. Geçtiğimiz günlerde edebi külliyatına ve zevkine çok özendiğim bir arkadaşım "Duygucum acaba sen okuduğun kitaplarda hep bir alt metin mi arıyorsun?" diyerek beni farkında olmadığım bir arayışımla yüzleştirdi. Oysaki ona göre sanat kişiye verdiği hismiş. Yine ondan çaldığım bir alıntı yapacağım: "Bir gün bir Orhan Pamuk hayranı, Orhan Pamuk'la tanışma fırsatı bulur ve ona "Ben sizi çok seviyorum. Kitaplarınızı kana kana okuyorum" der. Orhan Pamuk da kitaplarının nesini sevdiğini sorar ve okuru "Bilmiyorum" der. Orhan Pamuk'un kitapları okunduğunda vermek istediği his de böyle bir şeydir işte. O an o kitabı okurken kendini çok iyi hissettirmek ama nesini beğendiği sorulduğunda verecek cevap bulamamak." Çok iyi değil mi? Ben bunu dinlediğimde etrafımdaki ampuller fazla voltajdan patlamış gibi hissetmiştim. Dolayısıyle okur hayatımda önemli bir döneme geçiş yapmış olabilirim. Görücez.

Canım Aliye, Ruhum Filiz

Sabahattin Ali'nin aşık haline aşık oldum bu kitap sayesinde. Buradan bana bu kitabı okuma fırsatı sağlayan Kitap ağacı arkadaşlarıma selam ediyorum. Gelmiş geçmiş en kapsamlı Kitap Fidanı etkinliğini bu kitapla gerçekleştirdik. Okudukça eridik, ağzımızın suları aktı, kalbimiz kanatlandı, canımız yandı, küfrettik, lanet ettik... Ali'nin eşi Aliye hanıma yazdığı mektuğlardan oluşan bu kitabı okumanızı şiddetle tavsiye ediyorum. Kalemini gül ve hasretle donatmış üstad.

Oğullar ve Rencide Ruhlar

Kitapta 5 yaşındaki baş karakterimizin adını hiç görmüyoruz. İkinci kitapta göreceğiz sanırım. Oldukça zeki ve bıçkın bir velet var karşımızda. Aksiyon gırla gidiyor. Eğlenceli bir okuma serüveni sunuyor ancak fazla beylik laflarla bezeli iç diyolaglar bazen iç geçirtebiliyor. Son zamanlarda her şeyin şaşalısı, abartılısı, "ben, ben hep beeen, en doğruyum, en iyiyim, en süperim" egolarından gerçek hayatta da bana gına geldiğinden mütevellit herhalde bitsin diye dua ederek okudum. Çok şükür ki bitti. Macera seviyorsanız alın sizin olsun.

Hayvan Çiftliği

 Zaten her daim okunacaklar listemde olan bir kitaptı. Bir gün ellerim cebimde avare avare dolaşırken küçük tiyatronun bilet gişesinde buldum kendimi. "Bana ordan bir oyuna iki bilet" dedim, şapkadan bu efsane oyun çıktı! Bir çok kişiye göre sezonun en iyisiymiş ki sahiden muhteşemdi! Kitap çok başarılı bir şekilde oyunlaştırılmış karakterler cuk oturmuş, kitabı okuyup gidenlere görsel bir tatmin yaşatıyorlar adeta. Kitap için yapacağım en ufak bir eleştiri yok. George Orwell'ın okuduğum ilk kitabı. Devamı muhakkak ki gelecek. Çünkü George Orwell herhangi bir okurun, kitaplarının hiçbirini okumamış olsa bile hakkında bir kaç cümle kurabileceği biri. Adam Aldous Huxley'in öğrencisi, daha ne olsun.

Anne, Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler

 Kitabın adı beni beynimden vurdu diyebilirim. Öyle güzel ki insan okuduktan sonra hayatının bir daha asla eskisi gibi olmayacağını falan hissediyor. Öyle olmadı tabi ama içindeki öykülerin her biri bir romana ana konu olmaya aday. Aslında çok sıradan hayat ve hayalkırıklıklarının hikayelerini anlatmış Tosun. Bu benim için Yalçın Tosun külliyatına güzel bir başlangıç oldu. Diğer öykü kitaplarını ve senaryosunu yazdığını filmleri izlemek için sabırsızlanıyorum. Tek eksik yönü, kitabın hemen bitmesi oldu. Türk kahvesi gibi. Tadımlık.

Bülbülü Öldürmek

Yine ne söylesem eksik kalacak bir kitap daha. Kitabın baş karakterlerinden en çok Atticus'un babalığına hayran kaldım ve Harper Lee'nin bu kitabı 7 yaşındaki (9 muydu acaba?) Scout'un ağzından anlatması çok daha etkileyici olmuş. Çok severek ve kahrolarak okudum. Kahrolsun çocukların acı çektiği dünya, yaşasın çocukların merakına yenik düşen önyargı. Okuyun ve bilhassa çocuklara okutun.

Divan

Irvın Yalom okumaktan aşırı haz aldığım bir yazar. Psikoloji ile romanı içiçe geçirmesi, yaptığı tahliller, psikolojik çıkarımlar, roman akışı içinde verdiği psikoloji bilgileri beni aşırı tatmin ediyor.Kendisi benim idolüm bile olabilir. Divan okuduğum diğer kitaplarından (Bugünü Yaşama Arzusu ve Nietzche Ağladığında) bir tık geride kaldı, ama burada sorun Yalom'da değil bende. Önceki iki kitapta çok sevdiğim iki filozofu baş karakter olarak işlemesi ve hayatlarına yer vermesi onlara torpilli yaklaşmama neden oluyor. Divan'da ise böyle ünlü karakterler yer almıyor. Tamamen kurgu karakterler üzerinden evlilik ve bağımlılık, yüksek ego konuları işlenmiş ve mesaj gayet net verilmiş. Alt metin arayan bilinçaltımı fazlasıyla besledi. Çok sevdim. Çok.

Devamı elbette ki gelecek. Okumaya devam.

Okudukça Büyür İnsan.

Bugünler çok ahval ve şerait içinde günler. Gün geçmiyor ki akli melekelerimizden birini daha evrendeki kara deliklere kurban etmeyelim. Doğru ile yanlışı ayırt edemeyecek ehliyette kişilerce yönetilen (!) ülkeme acil şifalar dileyerek, tapelerden, capslerden ve twitter'dan kendimi alabildiğim zamanlarda okuduğum kitapları paylaşmak istiyorum sizinle. Onlar sıfırlayadursun, bana hiçbir bağnaz paylaşmaktan daha büyük bir zenginliğin olduğunu kanıtlayamaz. Nokta.

Gölgesizler

Hasan Ali Toptaş benim için Sonsuzluğa Nokta adlı kitabıyla bir usta halini almıştı. Ayrıca Sonsuzluğa Nokta kitabının da benim ilk okuduğum kitabı olduğunu belirtmekte fayda var. Gölgesizler ise yazarın okuduğum ikinci kitabı ve ne yazık ki bir Sonsuzluğa Nokta değil benim için. Belki de çok beklenti içine girerek okudum, kafamda çok abartmıştım kitabı ama anlamakta da bir hayli zorlandığımı itiraf etmeliyim. Ardından kafamdaki eksik noktaları doldursun diye filmini izledim. Filmi bana daha anlaşılabilir geldi, ancak yine de mevzu eninde sonunda hiçliğe dayandığı için ve ben de hayal edemediği bir şeyi genelde tam olarak anlayamayan bir insan olduğum için yine eksik yine eksik.. Ancak yazarın yazarlığına diyecek söz yok. Tabii ki hayalgücüne de. Manevi diyarlarda, bilinçaltlarında, paralel evrenlerde, hayal eksenlerinde sürüklenmeyi sevenler varsa çok beğenecektir eminim. Ama bana göre değildi. Şunu da belirtmeden geçemeyeceğim, bu gerçekten zor bir kitap. Kitabı senaryolaştırarak beyaz perdeye taşıyan Ümit Ünal'ı takdir etmek gerek, çok zor bir işin altından büyük bir başarıyla kalkmış.

Şibumi

Evet ne söylesem eksik kalacak bir kitapla karşı karşıyayız. Öncelikle Trevanian'ın aşırı karizmatik bir yazar olduğunu düşünüyorum. Bir kere çok gizemli. Takma isimle yazılar yazmış, kimliğini bilen kimseler yok derken öldükten sonra kimliği ortaya çıkıyor. Sadece bu da değil, bir insan bunca değişik konu hakkında nasıl bunca detay bilgiye sahip olabilir olacak iş değil. Şibumi 26 yıllık hayatımda okuduğum en iyi kitaplardan biri. Buradan kitap ağacı ailesine bana Trevanian'la tanışma fırsatı sunduğu için teşekkür ediyorum. Kitapağacı Aralık ayı için bu kitabı seçmişti, ki ben ne yazarın ne de kitabın o güne kadar adını bile duymamıştım. Önümüzdeki yıllarda da dönüp dönüp okuyacağım bir kitap olacak. Çünkü ben bu kitabın sadece bir roman olduğunu düşünmüyorum, yazar kitabın baş karakteri Nicholai Hel üzerinden bize kişisel bir çok fikrini de veriyor. Nicholai Hel ultra entellektüel Trevanan'ın elinde insanüstü bir karakter olup çıkıyor. Spiritüel olsun dünyevi olsun her alemin önde gelen abilerinden olan Nicholai Hel'i okumanızı tavsiye ederim.

Peri Gazozu

Kitap Okumak İster Misin'den aldığım bir kitap daha. Bu kitap benim için beklentileri düşük tutup, içinden ne çıkacağı konusunda gram fikrin olmadığında ne kadar şaşırabileceğinin bir kanıtı. Peri Gazozu ve Ercan Kesal beni çok etkiledi. Edebi bir çalışma olarak değil, bir yaşam öyküsü olarak bakıldığında çok içten ve yürek parçalayan bölümlerle karşılaştım. Kah boş duvara uzun uzun bakarak, kah kendi kendime gülerek kitabı adeta yaşadım. Ercan Kesal vakti zamanında hayatını doktorluk yaparak kazanırken başına gelenleri kendi insiyatifini katarak anlatmış. Yani içinde isyan da var, teslimiyet de, gözyaşı da, hasret de, şükür de. Bir ömre sığabilmesi mucize olan her şey var. Tavsiye ederim.

Körlük

Kitap klasik bir şekilde herkesin bir anda kör olmasıyla başlıyor. İnsan ahlakının çürümüşlüğünü ve hayvani güdülerinin önüne geçmek için artık bir neden kalmadığında işin nerelere varabileceğini anlatıyor kitap. "Kalanı da karanlık olunca çıkarırız babacığım" cümlesinin uzuuun bir açıklamasını bu kiabımızda okuyabilirsiniz. Şaka bir yana görmek fiilinin olmadığı yerde mahremiyetin de, utanmanın da nasıl son bulduğunu içiniz darala darala tecrübe ediyorsunuz. Saramago anladığım kadarıyla paragraf başı olayına baya karşı. Konuşmaları cümle içinde bir tırnak yada konuşma çizgisi kullanmadan anlatıyor ve okuyucu da cümlenin hangi karaktere ait olduğunu kendisi bulmak zorunda kalıyor. Başta biraz zorlasa da okudukça alışılıyor. Ayrıca şunu da belirtmeliyim ki, görme duyusu olmayınca fiziksel güzelliğin de beş para etmeyişi bir şekilde konu olarak işlenmiş. Keşke tekrar görmeye başladıktan sonra yaşlı amcaya aşık olan genç kızımızın reaksiyonunu bilebilseydik. Ben çok merak etmiştim çünkü. Kitabın filmini de izledim. Ama hiç tatmin olmadım. Kitabın güzelliği karşında film çok sönük ve basit kalmış. Oyuncu seçimi de hiç başarılı değildi. Kitabı tavsiye ederim.

Sırça Köşk

Sabahattin Ali kendimi saygı duymaktan alıkoyamadığım bir çok şükür ki Türk yazarı. Ve Türkiye'de doğmuş olmasının bedelini de kanının son damlasına kadar ödemiş bir yazar. Yaşamasına izin verilseydi kimbilir daha neler neler yazacak, bizleri ne kadar mutlu edecekti. Belki Nobel Edebiyat Ödülü bile alabilirdi. Sırça Köşk bugüne kadar okuduğum en başarılı hikaye kitaplarından oldu. Kürk Mantolu Madonna'dan çok daha etkileyici buldum ben. Dokundurmalar, siyasi görüşünü altan alta vermeler oldum olası sevdiğim bir tarz olmuştur zaten. Yazar sağolsun bu konuda elini hiç korkak alıştırmamış. En acısı da "yok artık" dedirten öykülerin memleketimizde her an yaşanıyor olması. Mutlaka okuyun. Mutlaka okutun. Kitaptaki her öykü rüyalarımıza girerek bizi ter içinde uyandırmaya aday.

Nefret, Arkadaşlık, Flört, Aşk, Evlilik

Adını görünce okumak için meraktan kıvrandığım bir kitaptı. Öykü kitabı olduğunu bile bilmiyordum. Alice Munro'nun 2013 Nobel Edebiyat ödülü aldığını bile bilmiyordum. Kitap ağacı ailesinin Şubat ayı için oylamaya sunduğu kitaplardan biriydi. Sırça Köşk seçildi ama ben ikisini de okudum :) Kitabı okuduğunuzda yazarın neden Nobel ödülü aldığını şıp diye anlıyorsunuz. Dili inanılmaz sade ve akıcı. Trajediden kıvranan hikayeleri bu kadar sade bir dille aktarabilen yazarlar beni büyülüyor. Öyle ki kullanılan dil sanki olayları sıradanlaştırıyor, herkesin başına gelebileceğine okuyucuyu inandırıyor ve aslında aynen öyle. Ölüm, aşk, ihanet, aldatma/aldatılma, yalnızlık herkesin başına gelebilecek vakalar. Ben Alice Munro'nun öykücülüğüne, yazarlığına, görüşüne hayran kaldım. Su gibi içtim bu kitabı. Her öyküsü bende iflah olmaz bir farkındalık yarattı. Hiçbir hikaye için bir diğerinden daha etkileyici diyemem hepsi aynı şiddetle vurdu geçti. Okuyun. Sindire sindire okuyun.  

SoundHound

Soundhound bence bir akıllı telefonun başına gelebilecek en güzel şey. Bu uygulamayı kim yazdıysa ellerinden öpüyorum kendisini. Ortaokul ve lise yıllarımı hatırlıyorum da, ne heyecan ne azimdi o radyonun başına oturup işaret parmağı kırmızı REC tuşunun üstünde saatler geçirmek. Şarkıların birbirinin üstüne binmesi, bazen DJ'in sesinin şarkının ortasında bir anda hortlaması. Ne biçim günlermiş. Şimdi öyle mi?! Bir mekanda ilk kez duyduğun bir sesin peşine mi takıldın, soundhound'u aç hemen sana adresi versin. Günde beş vakit istediğin kadar git gel artık. Yaşasın sanat dostu teknoloji.

Dinle: Editors- Sugar

Sinek Isırıklarının Müellifi

Barış Bıçakçı'nın okuduğum ikinci kitabı. Kitap Okumak İster Misin'in sitesinde görür görmez hemen istediğim ve geri gönderirken tarifsiz acılar içinde pişmanlıkla kıvrandığım "ama olsun kendime alır bir daha okur, bir daha tüm satırların altını çizerim." dediğim muhteşem bir kitap. Evet neredeyse tüm satırların altını çizdim. Barış Bıçakçı bana kalırsa yazarlara bile yazarlık öğretebilecek, yazmayı seven her okur için cenneti vaad edebilecek bir usta. Ankara'da Ankara'yı severek yaşayan bir İstanbullu olarak bu açıklanamayan sevgime ortak bulmak da benim için cabası.  Yazar Ankara'nın yollarından, şehrin dışında yükselen toplu konutlarından, bildiğim semtlerinden bahsederken kendimi daha da kitabın içinde hissediyorum. Lütfen mümkünse Barış Bıçakçı hep Ankaralı kalsın ve hep Ankara'yı anlatsın. Çünkü onda da tıpkı Ankara'da olduğu gibi bas bas bağırılmasına gerek duyulmayan bir estetik anlayışı, destekçiye ihtiyacı olmayan bir beğeni duygusu var. Neyse o işte.
Sinek Isırıklarının Müellifi bana kendimi bir film karesinin içinde -renk tonu biraz grimsi olan bir film- dünyanın en huzurlu yerinde, dünyanın en huzursuz kafasını taşıyan bir başrol oyuncusu gibi hissettirdi. Huzursuzluğundan garip bir zevk alan, her an bir arayış içinde, şarkılardan cümlelerden bir an görünüp kaybolan bakışlardan bile medet uman bir karakter oldum kitabın içinde. Aradığımı fazlasıyla buldum. İstemediğim kadar çok vuruldum cümlelere. Adı konulmamış gerçekleri Bıçakçı, balyozuyla kafama indirdi. Beni mest etti.

Dinle: Victor Deme- Djon'Maya

25. Saat

Kocacığım sen bu yazıyı okurken artık her şey için çok geç olacak. Çünkü şu anda tembel bekar yemeğimi yiyorum ve bittikten sonra biramın yanında yazmaya devam ederken bir de sigara yakacağım. Nihahahaha.(şey bunun neresi değişik demeyin, yaklaşık 2 yıldır kah balkonda kah mutfakta aspiratör gürültüsünün altında sigara tiryakiliğimi devam ettiriyorum, şu an çölde serap gören bir bedevi edasındayım.) 
bugün cumartesi olduğuna göre yarın yine pazar ve sonra yine lanet başlangıçlar. pazartesinin bir yerlerimizden çalışını, bir yerlerimize hiç istemediğimiz şeyler koyuşunu izlediğimiz lanet günler. aslında cuma gecesini tutmayı bir becersem, gerisi bir anda aydınlanacak biliyorum. ama zaman benden öncesi ve sonrasıyla öyle bir hızla akıyor ki, 3 milyar bilmem kaç yıl küsür bir hız var içinde. nasıl tutayım allah aşkına?!
arkadaşlar uğramasa olmazdı da, onlar yardım ediyor cuma ile pazartesi arasını diğerlerinden ayırmaya. bir de sabahlar var tabii. sabah uykusu aşkım. oyumu her zaman gece yaşamaktan yana kullandım. sonra bir gün üzerime çok uyuyunca çöreklenen bir vicdan azabı çöktü. nereden geldiğini anlayamadığım bir yakalama isteği. Miskin'in gidişiyle çözdüğüm bir sır oldu bu. daha kimbilir ne gidişlerle neler çöreklenecek üzerime. neleri neleri çözeceğim allah korusun.
sonra birden geceleri ve günleri birbirinden satırlarla ayırma isteği geldi. geldi ve çok şükür gitmedi. hala bedenimde besleyen bir bakteri gibi dolanır durur. satırlar dudaklarımdan akarken dedim parmaklarım bu kadar işlevsiz kalmayı hiç haketmiyor. haketmiyor tamam da sevgili daktilomla birbirimize F klavye ile Q klavye kadar uzağız. kendime güceniyorum. bir günün 24 saat olması bana hiç yaramıyor. insan 24 saatte işe mi gitsin, hayal mi kursun, geceleri yaşamayı mı seçsin, sabah uykusuna aşık mı olsun, F klavyeyi mi çözsün, flüt mü öğrensin, başka hayalleri okuyup kitaplığına mı sığmasın, arkadaşlarıyla sohbet mi etsin, misafir mi ağırlasın, kayıplarına mı üzülsün, ütü mü yapsın, yemek mi yapsın, evi mi temizlesin, kafayı mı bulsun, aşk mı yapsın, derdini mi anlatsın, planlar mı yapsın, ne yapsın insan 24 saatte?

Huzur isyandaysa allahım neden bir günü 24 saat yaptın? sana nasıl yetiyor? diyeceksin ki sigarayı bırak ömrün uzasın. ben de bu lafın üzerine en fazla bir sigara yakarım. ne yapayım verecek cevabım yok.

Dinle:
Alexander- Trurth

Okuyom Ben Yaaa 2

Okuyorum diyordum ya, kanıtlarıyla geldim bu kez. Bundan 5 ay önce okumadığım kitapları ayrı bir rafa dizip saymıştım ve kendime söz vermiştim. "Bunlar bitmeden kitap alınmayacak!"diye, o zaman saydığımda 22 okunacak kitap vardı, ancak o günden bu yana 12 kitap okumuş olmama rağmen şuanda elimde okunmayı bekleyen 34 kitap var. O yüzden matematik biliminin açıklayamayacağı bu sırra artık ben de kafa yormuyorum, okuyorum allah okuyorum. Kısa kısa özetlersem:

Açlık Oyunları Üçlemesi

Kitap Okumak İster Misin'le tanışır tanışmaz istediğim ik kitap Açlık Oyunları oldu. Başta fantastik bir kurgu olduğunu düşünüp çok ilgilenmemiştim. Ancak zevkine güvendiğim insanlardan "bir günde bitirdim", "aklımdan çıkmıyor" gibi yorumlar duyunca dayanamadım. Kitap okumak ister misin sağolsun bana üçünü birden gönderdi ve yaz tatili için gittiğimiz Kaş'ta su gibi içtim bu üçlüyü. Açlık Oyunları benim hayatımda okuduğum ilk üçleme. Ancak kurgusu okuyucuyu öyle içine çekip hapsediyor ki sahiden de kitabı okumadığınız dakikalarda sürekli onu düşünüyorsunuz. Collins'in hayalgücü olağanüstü. Konunun etiksel ve özgürlük konusundaki günümüz dünyasına benzerlikleri de çok vurucu olmuş. Sıradan bir kurgu romanı diye düşünüp es geçilmemeli.

Sofie'nin Dünyası

Sofie'nin Dünyası Kaş'tan hem hatıra amacıyla aldığım hem de merak ettiğim bir kitaptı. Merak etmekte haklıymışım, zira bu tür bir kitaba rastlamak o kadar kolay değil. Sadece felsefe tarihini işleyen bir kitabın dünya üzerinde bu kadar popüler olması da şaşırtıcı. Gaarder felsefenin doğuşundan günümüze kadar tüm önemli filozofları teorileriyle birlikte akıcı bir şekilde işlemiş. Felsefe hakkında hiçbir fikri olmayanları doyuma ulaştırabilecek, fikri ve bilgisi olanları ise tatmin etmeyecek bir kitap çıkarmış. Yani felsefeye yeni başlayanlar için bir giriş yada genel bilgi kitabı diyebiliriz. Sanırım bu yapısından dolayı kitabı okumadan önce edindiğim "çocuk kitabı" duyumları da bundan kaynaklanıyor olsa gerek. Ben başarılı buldum.

Ve Dağlar Yankılandı

Uçurtma Avcısı ve Bin Muhteşem Güneş'ten sonra bu kitabıyla Khaled Hosseini bana resmen "Ben Amerika'da yaşıyorum, tabii ki Afganistan'ın acısını eninde sonunda Amerikalılaştıracaktım." diye bas bas bağırdı. Zaten Afganistan'ın adının geçtiği bir yerde Amerika'nın da adını duymamak neredeyse imkansız. Halid Hüseyin bu kitabında Afganistan iç savaşının yıktığı, kökünden değiştirdiği, buluşturduğu hayatları anlatmış. Dili gayet güzel. Okuması kolay. Ama ben çok samimi bulmadım. Kitapta karakterlerden biri ile yazarın kendini ve duygularını anlattığını hissettim. Kitap ağacı Ekim kitabımızdı kendisi. Benim de kitapagaci (instagramda bu şekilde aratırsanız takip edebilirsiniz) ile okuduğum ilk kitabımdı.

Utanç

Utanç okuduğum 2. Coetzee romanı. İsmi kulislerde saygı ve takdirle anıldığından uzun süre sahaflarda aradım bu kitabı ve sonunda Ankara Kızılay'daki Adilhan'da buldum kendisini. Bu kitap sadece okunan bir kitap değil. Aynı zamanda hissedilen bir kitap. Öyle ki ne baş karakter Lurie'ye ne de kızına hiç mi hiç anlam veremedim. Onlar da kendi aralarında birbirlerine anlam veremediler. Böyle enteresan değişik bir hissiyat yaratıyor insanda. Kitabın ismi Utanç, ancak benim bildiğim bir Utanç değil bu. Ben utandığımda Lurie gibi hissetmiyorum, davranmıyorum çünkü. Kitabı okurken kendimi sorguladığımı, ben olsaydım ne yapardım dediğimi, anlam veremezken sinirlendiğimi, Lurie ile kızı birbirlerine gayet normal tavsiyeler verirken kendi hayatlarında tutarsızlaştıklarında afalladığımı farkettim. Evet kitabı sevdim. Unutulacak bir kitap değil çünkü Utanç. Hiçbir şey hatırlamasam bile, hissi kalacak. Coetzee de yazdığı kitaplar gibi sadece yazan, sadece dili kullanan bir yazar değil. İçindeki karmaşa ve sorgulamayı okuyucuya aktaran, okuyucuyu darmadağın eden bir yazar.

Semaver

Okuduğum ilk Sait Faik kitabı. Öykü okuma konusunda çok tecrübeli değilim, ancak Sait Faik okumakta bu kadar geciktiğim için çok üzüldüm. Yazar öykülerine karakterlerin en can alıcı özelliklerini, sevdiği mekanların en güzel taraflarını nakış gibi sanatla işlemiş. Bence Sait Faik sadece bir öykü yazarı olarak değil, şair olarak da anılmalı. Çünkü her noktasından sonra cümlelerini alt alta yazsak en güzelinden şiirlere dönüşüverir hikayeleri. Bu kitabında en sevdiğim öyküsü Semaver oldu. Şimdi bile hatırlayınca ısınıyorum.

Newyork Üçlemesi

Bu da okuduğum ilk Paul Auster kitabı. Sanırım benim için yanlış bir tercih oldu. Çünkü anlayamadım. Paul Auster'ın tarzına yabancıyım herhalde ondan anlayamadım diye düşündüm. O kadar anlamadım ki kitapla ilgili eleştiri yada övgü bile yapamam. Gerçekten hiçbir şey anlamadım ve bu çok üzücü:(

devamı gelecek....